ben muğla ve çevresindeki köylerde geziniyorum genellikle.
bu güne kadar bana kimse hello demedi. çocuklar genelde nanik naik yaparak bana selam vermeye çalışıyorlar

orta yaş ve üzeri ise hep selamın aleyküm der yanlarından geçerken. (bende kafamda kask, gölük eldiven vs, kıyafet ile çıkıyorum) çoğu kayıtsız kalmaz. ama gençler hele benim yaşımdakiler genelde delimi dürttü olum bu ne iş, der gibi bakıyor

bir bakkala girsem mutlaka çay ısmarlamak için teklifte bulunurlar. bir ay evvelsinde başımdan geçen bir anektodu da anlatayım.
ben- bisikletimle muğla-akçaova-yeşilova- derken bir yokuştan sonrada yerkesiğe varmak üzereyim
amcanın birisi- ardımdan mobileti ile geliyor yavaş yavaş. o beni görünce biraz gazladı farkındaydım bana yetişebilmek için. laf atacağınıda biliyodum. ilk sözü selamın aleyküm oldu
ben- aleyküm selam dayı
amca- oğlum nerden gelipdurun- nere gidipdurun
ben- dayı muğladan geliyorum yerkesiğe gidiyorum
amca- oğlum muğladan nerden doru geldin
ben- dayı yelişovadan doru geçtim
amca- oğlum nettin sen. irezil omuşundur o yokuşlada nası gelip durunsen
ben- sorma dayı canım çıktı.
amca- olum ge sene bi çay söliyem gavede( kahvehane)
diye sürüp gitti konuşmamız. yerkesiğe kadar birlikte gittik, arada bir depar atıyorum (sprit te deniyoru galiba

amcaya kendimi kanıtlamak için
yurdum insanı, çok seviyorum hepsinide, bu ülkede bu insanımla yaşamak kadar güzel bişey yok. size tavsiyem, her nerde size bir ikramda bulunmak isteyen olursa, bunu kabul edin, inanım hem çok mutlu olacak hemde çok mutlu edeceksiniz.